10 Jarig Jubileum Agora Network

Stichting Agora Network bestaat 10 jaar. Om hierbij én daarmee de kracht van verbinding stil te staan, kwamen we 21 juni in het Nieuwe Instituut bij Rotterdam bijeen voor een prachtige jubileumviering waarbij we terugblikten en vooruitkeken. We willen iedereen die aanwezig was van harte bedanken, zodat we deze bijzondere mijlpaal samen konden vieren. 

Openingswoord van de voorzitter: ‘zelf de gamechanger zijn’
Hoewel er al mooie resultaten behaald zijn, is nog veel werk te doen op het gebied van D&I, bleek wel uit de welkomstspeech van onze voorzitter Selda Akbal. “Dit is een van de weinige momenten dat ik zal zeggen dat D&I een feestje is. Want wie voor verandering staat, weet hoe weerbarstig die route kan zijn.” Selda nam ons mee terug naar het ontstaan van Agora Network. De tijd dat een klein comité van gedreven personen besloot de samenwerking op te zoeken en de krachten te bundelen om culturele diversiteit op de agenda te zetten. Een moedige stap. Van een klein netwerk groeide Agora Network de afgelopen jaren uit tot een landelijk netwerk en inmiddels zitten we aan tafel met de grootste werkgevers van Nederland. En daar is door het bestuur hard voor gewerkt. “Omdat we één doel hebben: het stimuleren van gelijkwaardigheid en gelijke kansen voor Nederlanders met een biculturele achtergrond, oftewel kosmopolieten.” 

En dat is een uitdaging, vooral in een tijd waarin polarisatie toeneemt en verdeeldheid heerst. Maar laten we elkaar júist in deze tijden niet uit het oog verliezen. “Wij staan voor verbinding; creëren eenheid. Samen staan we sterker”, drukte Selda het publiek op het hart. Agora Network doet dat door niet zozeer procesgericht, maar mensgericht te werken. Door kritisch te zijn op de voortgang, maar zacht te zijn op de relatie. “Laten we ons niet tegen elkaar uitspelen, maar zelf de gamechanger zijn. Wees trots op waar je vandaan komt. Ons verleden kan niet worden herschreven, maar wel opnieuw belicht.” 



I AM REDO: ‘anders zijn is je grootste superpower’
Iemand die heeft laten zien die gamechanger te zijn en de regie te nemen over zijn leven, is internationaal hiphopdanser en motivatiespreker Redouan Ait Chitt, oftewel Redo. Geboren met verschillende fysieke uitdagingen, werd hem als kind verteld dat veel ‘normale’ dingen voor hem niet weggelegd waren. Op zijn veertiende kwam hij in aanraking met breakdance en dit veranderde zijn leven. Redo wilde net als de andere dansers leren ‘vliegen’, bleef oefenen en vond met aanmoediging vanuit zijn omgeving zijn eigen kracht. Het lukte hem zelfs met het lengteverschil in zijn armen zijn eigen manier te vinden om een handstand te doen én evenwicht te houden. Nu leeft hij zijn droom als danser en reist hij de hele wereld over. “Anders zijn is een kracht; anders zijn is je grootste superpower. Je grootste zwakte kan je grootste sterkte worden”, vertelde hij. Juist door uit je comfort zone te stappen, ervaar je de meeste groei. Zijn boodschap is dan ook: no excuses, no limits, want alles is in het leven mogelijk. Na zijn inspirerende woorden gaf hij minstens zo verbluffende dansperformance. 
 


Panelgesprek over diversiteit, inclusie, discriminatie en kansengelijkheid
Tijd om verder te praten over kansen en kracht in het panelgesprek. Onder leiding van dagvoorzitter Shay Kreuger namen Rabin S. Baldewsingh (Nationaal Coördinator tegen Discriminatie en Racisme), Vivian Acquah (Certified Diversity Executive), Karim Amghar (schrijver en programmamaker) en Selda Akbal (voorzitter Agora Network en adviseur D&I bij ministerie OCW) plaats op het podium. Allen op hun eigen manier strijdbaar voor meer diversiteit en inclusie.

Waar staan we nu? Het is een moeilijke tijd, dat is duidelijk. “Het maakt me verdrietig, zeker omdat we de afgelopen jaren steeds meer deuren en kieren tijdelijk open hebben kunnen krijgen. Vorig jaar was een klap”, zei Vivian over de verkiezingsuitslag. Ook Rabin is pessimistisch, maar benadrukt de hoop niet te hebben opgegeven. “Ik zie in onze samenleving confrontaties op basis van uitsluiting. Die zijn hardnekkig en die hardnekkigheid wordt steeds gevoed. We praten het goed, maar zo werkt het niet: het zorgt er juist voor dat mensen uit elkaar drijven.”

Discriminatie en racisme herkennen en erkennen is ontzettend moeilijk; mensen willen niet geconfronteerd worden met het ongemak dat hierbij komt kijken. Oplossingen liggen eerder bij inclusief leiderschap: een leider die denkt in kansen en mogelijkheden en streeft naar een organisatie die een afspiegeling is van de maatschappij. “En ervoor zorgt dat mensen niet alleen aan de meepraattafel, maar ook aan de beslistafel mogen zitten. Het gaat om gelijke kansen creëren en te faciliteren dat die verandering mogelijk gemaakt kan worden”, zei Selda hierover. En, vult Rabin aan, daarbij hoort ook het doorlichten van de ambtelijke paraplu. “De samenleving heeft zich horizontaal ontwikkeld, maar het apparaat is niet meebewogen.”



Meer empathie en hoop bij jongeren
Moeilijke tijden, maar er is ook zeker hoop, vertelde Vivian. We missen echter empathie, niet alleen vanuit de overheid maar ook binnen het zakelijk leven. We focussen ons te veel op het individu. “Vanwege dat gebrek snappen we niet dat mijn hinder op het werk ook een hinder kan zijn voor het team, de organisatie”, zei Vivian. Virtual Reality is volgens haar een goed middel om eens letterlijk in de schoenen van een ander te leren staan en het ongemak te voelen.

Een paradoxale situatie, vindt Karim het wanneer hij naar de jeugd, zijn studenten, kijkt. Enerzijds pleit hij voor vertrouwen in de politiek, maar ziet ook dat jongeren teleurgesteld raken door uitspraken en acties van politici. Er is een serieus probleem op het gebied van kansengelijkheid en racisme. “Maar ik ben een rasechte optimist en ik zie dat generaties Z en Alfa óók de eerste generaties zijn die niet meer alleen kijken naar kleur, religie, gender of geaardheid. De sociaaleconomische klasse maakt minder uit, maar idealen en interesses zijn des te belangrijker. In de klaslokalen zit veel hoop en dat moeten voor hen vast weten te houden.”

Hoop is de toekomst
Hoe kunnen we discriminatie en racisme bestrijden en gelijke kansen en inclusie bevorderen? Hierover hielden de vier panelleden een afsluitend kort betoog. Karim ziet een belangrijke rol voor kunst en cultuur. Dat mag diverser, zodat zoveel mogelijk mensen zich in de thema’s in bijvoorbeeld theaters kunnen verplaatsen. Selda benadrukt het belang dat mensen met expertise in D&I op de juiste plekken binnen organisaties moeten zitten. “Zo lang dat niet op een dusdanige manier georganiseerd wordt in een bedrijf, dan is het ook moeilijk om verandering teweeg te brengen. Dan stuur je deze mensen het veld in zonder munitie. Ze schieten losse flodders af en vangen de wind wel op.”

Vivian roep iedereen op verder te kijken dan leeftijd en gender. Er ligt teveel nadruk op quotums behalen. “Kijk naar wie er in de directiekamers zitten en daag elkaar uit door te zeggen dat ons land niet alleen uit deze mensen bestaat. Nederland heeft last van een arbeidstekort, terwijl er mensen die op u en mij lijken thuis zitten en nog steeds geen baan hebben.” Tot slot wees Rabin nog op de rol van omstanders. “Wij hebben de rol te zeggen: sta op, wij zijn er. En die stemmen die wij vertegenwoordigen zijn er heel veel, niet een klein beetje.”

Niet fluisteren
Het laatste woord was aan spoken word artist Atta de Tolk, die de samenkomst op een kunstige en treffende manier onder woorden wist te brengen. Een fragment uit de afsluiting van zijn voordracht:
“Al maakt de waan van de dag ons soms duizelig, 
Wij zijn de stem die niet mag fluisteren,
Er hangt teveel vanaf, dus gaan we met Agora tot het uiterste.” 

Na dit plenaire onderdeel was er nog genoeg tijd voor een hapje, drankje en dansje. Het was een mooi feest in het teken van verbinding. Laten we dat, vooral nu, houden met elkaar.

 

Bouw mee aan onze online-community